Soms krijg ik een onbedwingbare aanval van huisvlijt. Zo brei ik nu een sjaal voor meisje Lou, maar ik ben niet zo van de snelle. Gelukkig is er genoeg huisvlijt te koop, gemaakt door anderen.

Vlak voor Sinterklaas heb ik mijn slag geslagen. In het OLVG ziekenhuis waar ik voor nacontrole van een knie-operatie was, liep ik regelrecht in de armen van vriendelijke omaatjes van het Rode Kruis....

Rekken vol handgebreide truien, prachtig geborduurde tafelkleden en servetten, schattig gehaakte knuffels. Tja en toen ging ik los: een echte jaren '80 trui voor Mae, een stoere trui en super leuke baret voor Charlie, 6 rode met groene servetten en een lief gebreid poppetje voor aan je sleutelhanger.

Met mijn armen vol, tikte ik een dame aan van de organisatie. Die was aangenaam verrast door mijn koopwoede en gaf me nog een mooi geborduurd zakdoekenhoudertje cadeau terwijl ik al vond dat ik heel goedkoop uit was voor zoveel huisvlijt!

Hoe kon het dat bijv. de discotrui voor Mae maar €12,- was? Daar had iemand toch een paar dagen op zitten breien? En toen kwam de aap uit de mouw: die €12,- dekte voornamelijk de materiaalkosten, misschien een klein beetje extra en van de inkomsten van deze verkoop werd wederom materiaal aangeschaft. De huisvlijt wordt vervaardigd door bejaarden, demente ouderen en gehandicapten uit bejaardenhuizen en zorginstellingen. 

Uiteraard mooi dat vrijwilligers van het Rode Kruis bij deze mensen langs gaan. "Vaak zitten ze zich te vervelen en dan hebben ze wat om handen" lichtte de dame van het Rode Kruis toe. Toch stemde me het ook een beetje droef. Het idee dat iemand iets gemaakt heeft, alleen omdat hij of zij het kan en iets om handen te hebben en zodra het klaar is het volgende materiaal alweer klaar ligt om zo de verveling de baas te blijven, zonder het plezier van te weten voor wie je het maakt en het blije gezicht van de ontvanger, ik weet het niet....De huisvlijt kreeg een donker randje. Dit zou toch beter moeten: Een "meet and greet" met de oma van jouw gebreide trui schoot door mijn hoofd. Inkoop van mooie, duurzame materialen ipv veel en goedkoop, flitsten langs. Nu zag ik alleen maar eenzame oudjes op mijn netvlies die voor hun werk niets extra's krijgen behalve weer nieuw materiaal en een kopje slobber koffie......

Ik kocht mijn schuldgevoel af met een extra gift voor het Rode Kruis, waarop het lieve omaatje promt opmerkte dat ze daar mooi weer materiaal van konden kopen....

Tel je zegeningen, schoot door mijn hoofd. De sjaal voor meisje Lou duurt lang, maar elke keer als ik het breiwerk pak, zegt Lou van 2: dat wordt mijn breitje, toch? 

Zie ik het te somber of valt het wel mee met onze oudjes? Wat vind jij?